23.4.07
27.3.07
«Tα δ’ άλλα εν Άδου τοις κάτω μυθήσομαι»
«Τωόντι», είπ’ ο ανθύπατος, κλείοντας το βιβλίο,
«αυτός ο στίχος είν’ ωραίος και πολύ σωστός·
τον έγραψεν ο Σοφοκλής βαθιά φιλοσοφώντας.
Πόσα θα πούμ’ εκεί, πόσα θα πούμ’ εκεί,και πόσο θα φανούμε διαφορετικοί.
Aυτά που εδώ σαν άγρυπνοι φρουροί βαστούμε,πληγές και μυστικά που μέσα μας σφαλνούμε,με καθημερινή αγωνία βαρειά,
ελεύθερα εκεί και καθαρά θα πούμε».
«Πρόσθεσε», είπε ο σοφιστής, μισοχαμογελώντας,
«αν τέτοια λεν εκεί, αν τους μέλλει πια».
Κ.Καβάφης
Αφού πόσταρα ένα ποίημα του Καβάφη που μου αρέσει για να δέιξω,βάθος ,πλάτος και κουλτούρα(Θυμάται κανείς το βάθος-πλάτος και Βακάρος στην ΕΤ3;) ας γράψω και λίγα λόγια σχετικά για να τα υποστηρίξω όλα αυτά.
Aυτό το πόιημα πολυ μου αρέσει .Ξεκινάει με τον καβαφικό τρόπο:η ματαιδοξία του ανθρώπου,ο ψυχικός αυτισμός του-ανοησία του,η οιδιποδεια αλαζονεία του-άγνοια του, ξετυλίγονται σε λίγες γραμμές μέσα σ' αυτό το επεισόδιο.
Ανθύπατοι είμαστε όλοι εμείς ,που ενιότε ενθουσιαζόμαστε χαριτωμένα ή φανατικά με διαφόρες σκέψεις,απόψεις-στοχασμούς . Και ευελπιστούμε για τη δικαίωση μας στην τωρινή η υστερινή ζωή.
Είμαστε σαν τον ανθύπατο,βαθιά φιλοσοφούμε ή πατάμε στις φιλοσοφίες των άλλων και θαρρούμε πως κατέχουμε τα τη γνώση.Του νυν και του επέκεινα.Με ευκολία πιανόμαστε απο τσιτάτα,ρήσεις και φιλοσοφίες για να θέσουμε και να στηρίξουμε αυτό που κατα καιρούς μας βολεύει και ικανοποιεί φόβους ,ελπίδες, φιλοδοξίες.
Μέχρι να έρθει ο σοφιστής μισοχαμογελώντας.
Δυό γραμμές,απλές,σκληρές,αληθινές,η ειρωνική ή θυμόσοφη διαπίστωση του σοφιστή.
Δυό γραμμές,απλές,σκληρές,αληθινές,η ειρωνική ή θυμόσοφη διαπίστωση του σοφιστή.
«Πρόσθεσε», είπε ο σοφιστής, μισοχαμογελώντας,
«αν τέτοια λεν εκεί, αν τους μέλλει πια».
«αν τέτοια λεν εκεί, αν τους μέλλει πια».
Και μισοχαμογελάει,όχι απαραίτητα με της επιπόλαιες δοξασίες του κάθε ανθύπατου.
Μισοχαμογελάει πρώτα με τον εαυτό του...
21.3.07
Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης και οι σύγχρονοι "κόντηδες"
Το 21 είναι πολύ επίκαιρο .Το γιορτάζουμε για άλλη μια φορά με τον απόηχο απο τη γενική συζήτηση που έχει ξεπάσει με τα καινούργια"φωτισμένα" βιβλία της ιστορίας μας και την επικείμενη ελληντουρκική αναμέτρηση στο Καραϊσκάκη.Οι θέσεις και οι αντιθέσεις πολλές,όπως:
"Ήταν οι οθωμανική κυριαρχία μια διακυβέρνηση οπου οι έλληνες απολάμβαναν τα αγαθά της ανεκτικότητας της;"
Πρέπει να θυμίζουμε και να αναπαράγουμε στα παιδιά τα γεγονότα που προκάλούν έχθρες και μίση ανάμεσα τους λαούς;"
"Ποιός ρόλος της Εκκλησιάς;"
Και άλλα πολλά,παλιοί εθνικόι μύθοι , σύγχρονες εθνικές αποσιωπήσεις και διεθνιστικες παραποιήσεις ...
Παραμονές μάλιστα του εορτασμού ,ο αγώνας Ελλάδας- Τουρκίας.
200 περίπου χρόνια μετά μακάρι τα εθνικά μίση και συγκρούσεις να περιορίζονται μόνο στο επίπεδο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.
Άντε να εμπνευστούν τα παλληκάρια μας απο τον Ανδρούτσο και τον Καραισκάκη και με ισχυρά ταμπούρια στην αμύνα και εύστοχα γιουρούσια να πάρουν την νίκη και να πανυγυρίσουμε ακόμα πιο περήφανοι την 25 Μαρτίου.
"Ήταν οι οθωμανική κυριαρχία μια διακυβέρνηση οπου οι έλληνες απολάμβαναν τα αγαθά της ανεκτικότητας της;"
Πρέπει να θυμίζουμε και να αναπαράγουμε στα παιδιά τα γεγονότα που προκάλούν έχθρες και μίση ανάμεσα τους λαούς;"
"Ποιός ρόλος της Εκκλησιάς;"
Και άλλα πολλά,παλιοί εθνικόι μύθοι , σύγχρονες εθνικές αποσιωπήσεις και διεθνιστικες παραποιήσεις ...
Παραμονές μάλιστα του εορτασμού ,ο αγώνας Ελλάδας- Τουρκίας.
200 περίπου χρόνια μετά μακάρι τα εθνικά μίση και συγκρούσεις να περιορίζονται μόνο στο επίπεδο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.
Άντε να εμπνευστούν τα παλληκάρια μας απο τον Ανδρούτσο και τον Καραισκάκη και με ισχυρά ταμπούρια στην αμύνα και εύστοχα γιουρούσια να πάρουν την νίκη και να πανυγυρίσουμε ακόμα πιο περήφανοι την 25 Μαρτίου.
Το παρακάτω απόσπασμα απο τα "Απομνημονεύματα του Στατηγού Μακρυγιάννη" του αγωνιστή με την πένα και το γιαταγάνι,πιστευώ είναι τόσο περιεκτικό σε νοήματα και κρύβει απο μόνο του πολλές απαντήσεις στα πρόσφατα διλλήματα :
"Αφού πήγαμε μέσα-εις την Άρτα, μια ημέρα ήρθαν οι πασσάδες εις το κονάκι του μπέγη και όλοι οι σερασκέρηδες οι Αρβανίτες να τον ιδούν. Του λέγω του μπέγη δια την γυναίκα του πατριώτη μου, οπού θα την πάρη ο Χασάνπασιας. Μιλεί των πασσάδων κι αλλουνών, οτζάκια της Αρβανιτιάς, τους λέγει :
"Πασσάδες και μπέηδες, θα χαθούμε. Θα χαθούμε! ο μπέγης τους» λέει, ότι ετούτος ο πόλεμος δεν είναι μήτε με τον Μόσκοβον, μήτε με τον Εγγλέζο, μήτε με τον Φραντζέζο.
Αδικήσαμεν τον ραγιά και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε και μαύρισαν τα μάτια του και μας σήκωσε ντουφέκι.
Και ο Σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται τον γελάνε εκείνοι οπού τον τρογυρίζουν. Και η αρχή είναι τούτη, οπού θα χαθή το βασίλειόν μας.
Πλερώνομε βαριά να βρούμε προδότη και δεν στέκει τρόπος να μαρτυρήση κανένας το μυστικόν, να μάθωμε μόνος του ο ραγιάς μας πολεμεί ή και οι Δυνάμες.
Δι αυτό πλερώνομε και παλουκώνουμε και σκοτώνομε και «αλήθεια ποτέ δεν μάθαμε».» Αφού τους είπε πολλά ο μπέγης από αυτά, τους λέγει ύστερα πως ο Σουλτάνος στέλνει πασιάδες τους πλέον παντίδους και γύμνωσαν τον κόσμο «και του πήραν και τις γυναίκες». «Αυτείνοι θα φύγουν δια τον τόπο τους κι εμείς θα μείνωμεν εδώ».
.....
Ότι «τοιούτως έκαναν αδικίγες οι Τούρκοι και θα χαθούν. «Να χουν αυτείνοι δικαιοσύνη, να πάρη τέλος να ησυχάσουμε και εμείς οι Τούρκοι, ότι πλέον μας έγινε χαράμι από τον Θεόν το βασίλειόν μας, ότι φύγαμε από την δικαιοσύνη «του».
Του φίλησα το χέρι να φύγω μό δωσε χρήματα, του είπα «Μπέγη μου, έχω και δεν θέλω, ότι έχεις έξοδα μεγάλα εις τους ανθρώπους σου».»
Στρατηγού Μακρυγιάννη Απονημονεύματα.
--------------
Να ένα μάθημα ανθρώπινο και υπερεθνικό,να μια απάντηση γνήσια και καρδιακή του τουρκου μπέη,πραγματικού φίλου του έλληνα Μακρυγιάννη.
Να ένα μαθημα οτι οι άνθρωποι βρίσκουν ο ένας το δρόμο για την καρδιά του άλλου χωρίς πατρονάρισμα απο καθωσπρεπίστικα εγχειρίδια ιστορίας.
Να ένα κομμάτι, μάθημα για τα παιδιά ,ενάντια και στα εθνικά-φυλετικά στερεότυπα αλλά και στις σύγχρονες αμβλυνσεις και κομπλεξικές στρογγυλεψεις της ιστορικής αλήθειας.
"Εθνικόν το αλήθες" αναμασάμε όλοι, κατα το δοκούν, τα λόγια του ποιητή.
Η αλήθεια,η μη λήθη δηλαδή είναι πρώτιστο χρέος της ιστορίας.
Απο την ιστορία δεν λέμε πως μαθαίνουμε,διδασκόμαστε και παραδειγματιζόμαστε;
Ακόμα και απο την αλήθεια που δεν μας συμφέρει.
Αλλά όχι να συμψηφίζουμε ,να αμβλυνούμε,να αποσιωπούμε.
Ο Μακρυγιάννης τα λέει όλα και τα καλά μας και τα στραβά μας .Κι αυτός τα έζησε στο πετσί του και τα περιέγραψε με μοναδικό τρόπο.Είναι μοναδικός ο βίος αυτού του στρατηγού-λογοτέχνη αντίστοιχα ίσως προς το πλατωνικό πρότυπο του βασιλιά-φιλοσόφου.
Και ένα ακόμα επίκαιρο απόσπασμα απο τα Απομνημονεύματα και ο καθενας ας διακρίνει και τη σύγχρονη διαμάχη ανάμεσα στους "προοδευτικούς" και τους "συντηρητικούς" και ας διακρίνει και τον εαυτό του:
"Και οι φίλοι της φατρίας σας και των αλλουνών, ψεύτων συνταματικών, πιάσαν όλες τις θέσες και μεράζουν ψέματα εις τους ξένους κ εγκώμια με τις εφημερίδες τους σ τους τοκογλύφτες, τους νομικούς σας, τους αβοκάτους σας. Όλοι μια μασιά, ποια φατρία Κυβερνητική και ποια Ψευτοσυνταματική. Το Έθνος αφανίστη όλως-διόλου και η θρησκεία -εκκλησία εις την πρωτεύουσα δεν είναι και μας γελάνε όλος ο κόσμος. Οι φατρίες σας, το να το μέρος και τ άλλο, θέλετε θέατρο το φκειάσετε κι αυτό δια-να μας μάθη την παραλυσία. Και δι αυτό παίρνουν δυο αδέλφια δυο αδελφές. Ό,τι του λες -"η θρησκεία δεν είναι τίποτας!» Και τα παιδιά οπού τα στέλνουν να φωτιστούν γράμματα κι αρετή, από μέσα το κράτος κι απόξω, φωτίζονται την τραγουδική και ηθική του θεάτρου και πουλούνε τα βιβλία τους οι μαθηταί να πάνε ν ακούσουνε την Ρίττα-Βάσσω την τραγουδίστρια του θεάτρου ότι παλαβώσανε οι γέροντες όχι τα παιδάκια να μην πουλήσουνε τα βιβλία τους. Το γέρο Λόντο, οπού δεν έχει ούτε ένα δόντι, τον παλάβωσε η Ρίτα-Μπάσσω του θεάτρου και τον αφάνισε τόσα τάλλαρα δίνοντας κι άλλα πισκέσια. Δεν ρωτήσαμεν την Ευρώπη όταν ήταν σ την δική μας κατάστασιν ήθελε να φκειάση θέατρα, ή τήραγε τις άλλες τις ανάγκες κ έφκειανε τους ναούς της, να δοξάζη τον Θεόν να τους φωτίζη εις το καλό, και σκολειά να γιομίζη ο μαθητής προκοπή κι αρετή, να γένη άξιος της κοινωνίας -και όχι άξιος της απιστίας και παραλυσίας, να πουλή δι αυτά τα βιβλία του; Δι αυτείνη την προκοπή σου στέλνει κάθε γονέος το παιδί του εις την πρωτεύουσα; Αυτά τα φώτα να γυμναστή; Αλλοίμονο σ εκείνους οπού χύσανε το αίμα τους και θυσιάσανε το δικόν τους να ιδούνε την πατρίδα τους να είναι το γέλασμα όλου του κόσμου και να καταφρονιώνται τ αθώα αίματα οπού χύθηκαν!
Αυτά και με μια απλή ερώτηση.Αν ήταν ο ρόλος της Εκκλησίας ύποπτος και προδοτικός,όπως λένε οι σύγχρονες φατρίες θα την είχαν τόσο ψηλά και σε υπόληψη οι άνθρωποι που χύσαν το αίμα τους για την πατρίδα και τη θρησκεία τους ;
Eγω πάντως προτιμώ την πλεύρα του Μακρυγιάννη,γνήσια,λαϊκή,αγνή,ανθρώπινη,οξυδερκής σφραγισμένη με αγώνα και αίμα.
Και όχι εκπτώσεις στη αλήθεια στο όνομα του σύγχρονου πολιτικού καθωσπρεπισμού.Τους βαρεθήκαμε αυτούς και τον αυτοαποκαλούμενο,συμπλεγματικό, γραφικό αλλά και επικίνδυνο "προοδευτισμό" τους .
Είναι οι σύγχρονοι κόντηδες της νεοελληνικής ιντελλιγκέτσιας.
Στρατηγέ μου μην δίνεις σημασία τους έζησες απο παλιά και τους ξέρεις.
Τα πες τόσο καλά απο τότε που και τώρα αφρούς βγάζουνε να σε διαβάζουνε οι πνευματικοί τους απόγονοι...
22.2.07
To Mανιτάρι και ο κουρέας του Μίδα!
To Mανιτάρι είναι πλέον εδώ: http://tomanitari.blogspot.com
Και κατάλαβε οτι η ζωή είναι ένα παραμύθι και κατα καιρούς είμαστε ήρωες των παραμυθιών...
Τον πρώτο καιρό της δικτυακής μοναξιάς και απομόνωσης είπα σε ένα κολλητό μου εμπιστευτικά να το επισκεφτεί.Τι ήταν να το πώ...Εκείνος, (όχι απο κακία,το αντίθετο),όπως και πολλοί, πάσχει απο το "σύνδρομο του κουρέα του Μίδα".Τί είναι το σύνδρομο του κουρέα του Μίδα;
Τον πρώτο καιρό της δικτυακής μοναξιάς και απομόνωσης είπα σε ένα κολλητό μου εμπιστευτικά να το επισκεφτεί.Τι ήταν να το πώ...Εκείνος, (όχι απο κακία,το αντίθετο),όπως και πολλοί, πάσχει απο το "σύνδρομο του κουρέα του Μίδα".Τί είναι το σύνδρομο του κουρέα του Μίδα;
Αντιγράφω απο τη Βίκι:
"Κάποτε, ο Πάνας είχε το θράσος να συγκρίνει τον εαυτό του σε μουσική ικανότητα με τον Απόλλωνα κι έτσι αποφάσισαν να αναμετρηθούν. Κριτής μπήκε ο Τμώλος και στην αναμέτρηση έτυχε να είναι παρών και ο Μίδας. Ο Πάνας έπαιξε μουσική με τον αυλό του και ο Απόλλων με τη λύρα του. Ο Τμώλος μεμιάς έδωσε τη νίκη στον Απόλλωνα, αλλά ο Μίδας δε συμφώνησε κι έτσι ο Απόλλων του "χάρισε" ένα καινούριο ζευγάρι από αυτιά γαϊδάρου για να ακούει καλύτερα την επόμενη φορά.
Ο βασιλιάς Μίδας ντρεπόταν για τα αυτιά του και προσπάθησε να τα κρύψει με ένα σκούφο. Το μυστικό του όμως γνώριζε ο κουρέας του, που δεν άντεξε και πήγε στο ύπαιθρο, έσκαψε ένα λάκκο και ψιθύρισε την ιστορία. Σκέπασε το λάκκο με χώμα, στο οποίο όμως φύτρωσαν καλάμια, τα οποία άρχισαν να διαδίδουν την ιστορία με το φύσημα του ανέμου, ότι ο βασιλιάς Μίδας είχε γαϊδουρινά αυτιά κι έτσι όλοι μάθανε για το πάθημά του... "
Kάπου το Μανιτάρι έγινε ο Μίδας με τα γαϊδουρινά αυτιά,ο φίλος του ο κουρέας του Μίδα και το πάθημα μάθημα...
Άλλαξε το μανιτάρι κι έβαλε το φερετζέ αλλιώς θα μου πείτε..Δεν άλλαξε τίποτα απο τη σελίδα,ούτε απο το μανιτάρι.Το φερετζέ της ανωνυμίας μου ήθελα απλά να κρατήσω...
Το προηγούμενο μανιτάρι υπάρχει με όλα τα πόστ και τα σχόλια.Ζητώ συγγνώμη για τη μικρή ταλαιπωρία,και συγγνώμη απο το φιλαράκο μου που δεν θα το μάθει ποτέ αλλά έτσι νιώθω και εκφράζομαι καλύτερα.
Έβαλα τα τα τρία τελευταία πόστ του παλιού στο νέο και έπεται και συνέχεια..Μπορεί να δεί το προηγούμενο κανείς στο manitari.blogspot.com και να παρακολουθήσει τη γέννηση ενός μανιταριού.Δεν άλλαξα καθόλου,είμαι το ίδιο σαπρόφυτο,ο ίδιος μήκυτας που παρασιτεί στη μπλογκόσφαιρα.
Ζητώ την κατανόηση σας,ιδίως απο την elinor και την Πανάσχημη τους σταθερούς ,φοβερούς,(και μοναδικούς!) σχολιαστές μου!
Oι Έμποροι των Εθνών και οι Έμποροι του Έρωτα
"Είχεν ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως της Αυγούστης;
Aγνοώ.
Κατά τον χρόνον εκείνον ηδύνατο να νομισθή ως προερχόμενος εξ επωδών και ως έργον βασκανίας και μαγείας,ως και ενομίσθη.
Και θα ήτο ευτύχημα ,αν η ερμηνεία αύτη ήτο και εις ημάς δυνατή.Αλλά προφανώς διατάραξις τις ανεξήγητος είχεν συμβεί εν τη φαντασία αυτής.
Πρίν ή γνωρίσει τον Βενετόν έζη ειρηνικώς και ούτε καν ήρώτα έαυτήν άν ήτο ευτυχής. Είχε μόλις νυμφευθή προ δύο ετών.
Ό σύζυγος της ήτο άνήρ κατά πάντα λόγον άξιος συμπαθείας. ΄Ητο γενναίος και ενάρετος. Ήτο κατά πέντε έτη πρεσβύτερος αυτής, δεκαοκταετούς ούσης κατά τόν γάμον. Ώς άνήρ ήτο ωραίος· είχεν ουχί κανονικούς τους χαρακτήρας, τό βλέμμα άστράπτον και τήν επιδερμίδα μελαχροινήν. Εδέσποζε του οίκου και έδεσπόζετο υπό της γυναικός. Τήν ήγάπα, ώς ήδύνατο νά τήν άγαπήση, μετ' ευσεβούς Έρωτος. Αυτή δε ήτο τιμία γυνή. ΄Ητο περιπαθής, τρυφερά, ,συνετή και φιλάνθρωπος. Ουδέποτε ήδύνατο νά παρεκτραπη. .
Κατά τους αρχαίους χρόνους ήθελε τήν νομίσει τις ώς τήν μόνην θυγατέρα της θεάς Εστίας, συνελθούσης μετ' ευτυχούς τίνος θνητού. Τίς ήδύνατο νά τήν αποπλανήση;
Νύκτα τινά, ο σύζυγός της είχεν εισαγάγει ξένον τινά εις τήν οίκίαν. Ό ξένος ,ούτος τήν είδε διαβαίνουσαν, και χωρίς νά ήξεύρη μετά βεβαιότητος τίς ήτο, τήν παρηκολούθησεν . Άνέβη κατόπιν αυτή ώς τόν "άρχαίον εκείνον πύργον, τόν έχοντα τοσούτον φανταστικήν φήμην.
'Ητο περί τά μεσάνυκτα, ήτο ή ώρα τών φασμάτων και των ερώτων· τήν είδε· τη έπροξένησε τρόμον, τω ένεποίησε συμπάθειαν. Ήράσθη αυτής. Συνέλαβε τό σχέδιον του νά τήν άπαγάγη. Έξετέλεσε τό σχέδιον τούτο. Τήν απήγαγε, χωρίς νά έχη βεβαιότητα ότι ήγαπάτο. Ήξευρε μόνον, ότι τήν ήγάπα έμμανώς. Τίς ήδύνατο νά πιστεύση ότι αυτή, καίπερ διά του δόλου άπαχθείσα υπ' αύτού, εμελλεν ουχί νά τόν άποστραφή, άλλά νά τόν άγαπήση;
Και όμως τόν ήγάπα ήδη. Δεν είναι μυστήρια. Είναι ή αιωνία τάσις της άνθρ’ωπίνης καρδίας εις τό να αγαπά παν τό μισητόν. Μή άνακράζητε κατά της βλασφημίας ταύτης· δεν είναι βλασφημία. Είναι αλήθεια.
Ερευνήσατε ύμας αυτούς. Ουδείς έχει πεποίθησιν προς πάντα, δσα λέγετε εκτός του στόματος. ΄Οσα λέγετε προς ύμας αυτούς, εκείνα είναι αληθή. Τίς άγαπα τήν άρετήν ; Ουδείς. Πάντες αγαπάτε τήν κακίαν. Ουχί μόνον τήν αγαπάτε, αλλά τήν θαυμάζετε. Ουχί μόνον τήν θαυμάζετε, αλλά τήν θυμιάτε.
Καλώς έχει ουδείς φθόνος. Ουδόλως μας ενδιαφέρει τούτο. 'Αλλως δε, αρκεί δτι πάντες, ώς προς τούτο, έχομεν άποχρώντας λόγους ίνα θαυμάζωμεν ημάς αυτούς. Επέστη ό καιρός της αυτολατρείας , και πάσαι αι άλλαι θρησκεία κατηργήθησαν.
Αρκεί να τρέφη τα πάθη του έκαστος, και προς τι χρησιμεύουσιν αι άλλαι λέξεις; Έν τούτοις ή ατυχής Αύγούστα δέν είχε πάθη, ουδ' έτρεφε τοιαύτα. ΄Ητο αθώα. Αλλά ποία βάσκανος μοίρα παρέστησεν ενώπιον των οφθαλμών της τον Βενετόν εκείνον;
Ούτος τήν έκυρίευσεν ώς εξ εφόδου, τήν έλαβεν άνευ όρων.
Τήν ήχμαλώτισε χωρίς νά δέχηται λύτρα. Αυτή έθαψε πάσαν άνάμνησιν, επέβαλε σιγήν εις πάσαν τύψιν και ήτο ευτυχής να μένη παρ αυτώ. Άλλα έντός ολίγου έννόησεν ,ότι δέν ήδύνατο να πλήρωση το κενόν καρδίας πλεούσης έν τω αχανεί και ακούσης.
Έννόησεν δτι εκείνος ήτο άπιστος, ότι δέν ήγάπα, ότι έφέρετο πανταχόσε. Τότε δέν ήδύνατο να μένη παρ’ αύτω, δέν ήδύνατο ωσαύτως νά έπανέλθη προς τον σύζυγόν της. Που νά καταφυγή; Πασαι αί θύραι ήσαν κεκλεισμέναι πρός αυτήν. " ..... "Και εγερθείσα την νύχτα ,διότι η νύξ είναι η σκοτεινή και απαίσια σύμβουλος των δυστυχών,κατά την νύχτα δε η φαντασία πολλαπλασιάζεται,τo δε λογικόν αποδημεί εις την χώραν των ονείρων –νύχτα καθ’ήν δεν ηδύνατο πλέον να υποφέρει εαυτήν,εγερθείσα ,λέγω,επορεύθη εις συνάντησιν εκείνου…"
Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης
"Οι Έμποροι των Εθνών"
.........................................
"Οι Έμποροι των Εθνών".
Μου το θυμίσανε οι επετειακοί Έμποροι του Έρωτα.
Kαι είπα να γράψω κι εγώ επετειακά για τον έρωτα.Ή τουλάχιστον να ,σκανάρω,αντιγράψω(κράτησα την ορθογραφία) και να παραθέσω κάτι σχετικό απο τον Παπαδιαμάντη.
Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα πρόσωπα κεντρικά είναι Ο κόμης Σανούτος,ο Ιωάννης Μούχρας,η Αυγούστα.Ένα ερωτικό τρίγωνο στο Αιγαίο και τη Βενετία του Μεσαίωνα.O Ιωάννης Μούχρας ένας ευπατρίδης της Νάξου αφού καταβάλει ένα πλοίο Γενουατών πειρατών , απελευθερώνει τους αιχμαλώτους του.Ανάμεσα τους ο κόμης Σανούτος.Τον φιλοξενεί στο σπίτι του και αντί άλλων ο κόμης του απαγάγει τη γυναίκα του.Στη συνέχεια περιγράφεται η περιπετειώδης προσπάθεια να βρεί ο Ιωάννης τη γυναίκα του στη Βενετία και στα νησιά του Αιγαίου και να εκδικήθεί τον άρπαγα.Ο έρωτας κινεί και τους τρείς σε ένα κυνήγι και μια φυγή,πραγματική και εσωτερική.
Ο Μάρκος Σανούδος ήταν ιστορικό πρόσωπο.
Κατέκτησε τα νησία των Κυκλάδων και δημιούργησε το Δεσποτάτο της Νάξου ή του Αρχιπελάγους και ενέπνευσε τον Παπαδιαμάντη να γράψει το μυθιστόρημα του.
Στη Νάξο βρίσκεται και ένα απο τα κάστρα που έχτισε ο Μάρκος Σανούδος.
Eκεί που ήταν το στρατηγείο του,στον πύργο του Γλέζου (Κρίσπι) , όπου στεγάζεται σήμερα το βυζαντινό μουσείο Νάξου.
Εκεί είχε γυριστεί και η ομώνυμη σειρά προ τρακονταετίας ,όταν όλα ήταν ασπρόμαυρα.Για αυτή τη σειρά γράφτηκε το θαυμάσιο, "Ήτανε μια φορά " ,που τραγούδησε ο Ν.Ξυλούρης.
Πάντα σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να γυριστεί και μια κινηματογραφική παραγωγή με τα σύγχρονα μέσα.
Έχει τα απαραίτητα στοιχεία το μυθιστόρημα:έρωτα ,πάθη,προδοσία,περιπέτεια,αγωνία,μάχες,ηρωισμό,γοητευτικούς χαρακτήρες "κακών",κάθαρση...
Θα λείπει βέβαια η γλώσσα του Παπαδιαμάντη.
"Είχεν ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως της Αυγούστής; ", αναρωτιέται ο Παπαδιαμάντης στην αρχή του αποσπάσματος.
"Aγνοώ",απαντάει.
" 'Εχει ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως;", αναρωτιέμαι κι εγώ.
"Aγνοώ"...
Η φωτογραφία είναι μια σύνθεση δικιά μου απο το σημερινό λιμάνι της Έρμούπολης και μια ζωγραφία απο ένα πίνακα της Βενετίας.Πάνω στον αριστερό λόφο έιναι ο λόφος των Καθολικών.O μεσαιωνικός οικισμός της Άνω Σύρου ,ο Σαν-Ζώρζης στην κορυφή, το κάστρο .Το έκτισε ο Μάρκος Σανούδος.
Aγνοώ.
Κατά τον χρόνον εκείνον ηδύνατο να νομισθή ως προερχόμενος εξ επωδών και ως έργον βασκανίας και μαγείας,ως και ενομίσθη.
Και θα ήτο ευτύχημα ,αν η ερμηνεία αύτη ήτο και εις ημάς δυνατή.Αλλά προφανώς διατάραξις τις ανεξήγητος είχεν συμβεί εν τη φαντασία αυτής.
Πρίν ή γνωρίσει τον Βενετόν έζη ειρηνικώς και ούτε καν ήρώτα έαυτήν άν ήτο ευτυχής. Είχε μόλις νυμφευθή προ δύο ετών.
Ό σύζυγος της ήτο άνήρ κατά πάντα λόγον άξιος συμπαθείας. ΄Ητο γενναίος και ενάρετος. Ήτο κατά πέντε έτη πρεσβύτερος αυτής, δεκαοκταετούς ούσης κατά τόν γάμον. Ώς άνήρ ήτο ωραίος· είχεν ουχί κανονικούς τους χαρακτήρας, τό βλέμμα άστράπτον και τήν επιδερμίδα μελαχροινήν. Εδέσποζε του οίκου και έδεσπόζετο υπό της γυναικός. Τήν ήγάπα, ώς ήδύνατο νά τήν άγαπήση, μετ' ευσεβούς Έρωτος. Αυτή δε ήτο τιμία γυνή. ΄Ητο περιπαθής, τρυφερά, ,συνετή και φιλάνθρωπος. Ουδέποτε ήδύνατο νά παρεκτραπη. .
Κατά τους αρχαίους χρόνους ήθελε τήν νομίσει τις ώς τήν μόνην θυγατέρα της θεάς Εστίας, συνελθούσης μετ' ευτυχούς τίνος θνητού. Τίς ήδύνατο νά τήν αποπλανήση;
Νύκτα τινά, ο σύζυγός της είχεν εισαγάγει ξένον τινά εις τήν οίκίαν. Ό ξένος ,ούτος τήν είδε διαβαίνουσαν, και χωρίς νά ήξεύρη μετά βεβαιότητος τίς ήτο, τήν παρηκολούθησεν . Άνέβη κατόπιν αυτή ώς τόν "άρχαίον εκείνον πύργον, τόν έχοντα τοσούτον φανταστικήν φήμην.
'Ητο περί τά μεσάνυκτα, ήτο ή ώρα τών φασμάτων και των ερώτων· τήν είδε· τη έπροξένησε τρόμον, τω ένεποίησε συμπάθειαν. Ήράσθη αυτής. Συνέλαβε τό σχέδιον του νά τήν άπαγάγη. Έξετέλεσε τό σχέδιον τούτο. Τήν απήγαγε, χωρίς νά έχη βεβαιότητα ότι ήγαπάτο. Ήξευρε μόνον, ότι τήν ήγάπα έμμανώς. Τίς ήδύνατο νά πιστεύση ότι αυτή, καίπερ διά του δόλου άπαχθείσα υπ' αύτού, εμελλεν ουχί νά τόν άποστραφή, άλλά νά τόν άγαπήση;
Και όμως τόν ήγάπα ήδη. Δεν είναι μυστήρια. Είναι ή αιωνία τάσις της άνθρ’ωπίνης καρδίας εις τό να αγαπά παν τό μισητόν. Μή άνακράζητε κατά της βλασφημίας ταύτης· δεν είναι βλασφημία. Είναι αλήθεια.
Ερευνήσατε ύμας αυτούς. Ουδείς έχει πεποίθησιν προς πάντα, δσα λέγετε εκτός του στόματος. ΄Οσα λέγετε προς ύμας αυτούς, εκείνα είναι αληθή. Τίς άγαπα τήν άρετήν ; Ουδείς. Πάντες αγαπάτε τήν κακίαν. Ουχί μόνον τήν αγαπάτε, αλλά τήν θαυμάζετε. Ουχί μόνον τήν θαυμάζετε, αλλά τήν θυμιάτε.
Καλώς έχει ουδείς φθόνος. Ουδόλως μας ενδιαφέρει τούτο. 'Αλλως δε, αρκεί δτι πάντες, ώς προς τούτο, έχομεν άποχρώντας λόγους ίνα θαυμάζωμεν ημάς αυτούς. Επέστη ό καιρός της αυτολατρείας , και πάσαι αι άλλαι θρησκεία κατηργήθησαν.
Αρκεί να τρέφη τα πάθη του έκαστος, και προς τι χρησιμεύουσιν αι άλλαι λέξεις; Έν τούτοις ή ατυχής Αύγούστα δέν είχε πάθη, ουδ' έτρεφε τοιαύτα. ΄Ητο αθώα. Αλλά ποία βάσκανος μοίρα παρέστησεν ενώπιον των οφθαλμών της τον Βενετόν εκείνον;
Ούτος τήν έκυρίευσεν ώς εξ εφόδου, τήν έλαβεν άνευ όρων.
Τήν ήχμαλώτισε χωρίς νά δέχηται λύτρα. Αυτή έθαψε πάσαν άνάμνησιν, επέβαλε σιγήν εις πάσαν τύψιν και ήτο ευτυχής να μένη παρ αυτώ. Άλλα έντός ολίγου έννόησεν ,ότι δέν ήδύνατο να πλήρωση το κενόν καρδίας πλεούσης έν τω αχανεί και ακούσης.
Έννόησεν δτι εκείνος ήτο άπιστος, ότι δέν ήγάπα, ότι έφέρετο πανταχόσε. Τότε δέν ήδύνατο να μένη παρ’ αύτω, δέν ήδύνατο ωσαύτως νά έπανέλθη προς τον σύζυγόν της. Που νά καταφυγή; Πασαι αί θύραι ήσαν κεκλεισμέναι πρός αυτήν. " ..... "Και εγερθείσα την νύχτα ,διότι η νύξ είναι η σκοτεινή και απαίσια σύμβουλος των δυστυχών,κατά την νύχτα δε η φαντασία πολλαπλασιάζεται,τo δε λογικόν αποδημεί εις την χώραν των ονείρων –νύχτα καθ’ήν δεν ηδύνατο πλέον να υποφέρει εαυτήν,εγερθείσα ,λέγω,επορεύθη εις συνάντησιν εκείνου…"
Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης
"Οι Έμποροι των Εθνών"
.........................................
"Οι Έμποροι των Εθνών".
Μου το θυμίσανε οι επετειακοί Έμποροι του Έρωτα.
Kαι είπα να γράψω κι εγώ επετειακά για τον έρωτα.Ή τουλάχιστον να ,σκανάρω,αντιγράψω(κράτησα την ορθογραφία) και να παραθέσω κάτι σχετικό απο τον Παπαδιαμάντη.
Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα πρόσωπα κεντρικά είναι Ο κόμης Σανούτος,ο Ιωάννης Μούχρας,η Αυγούστα.Ένα ερωτικό τρίγωνο στο Αιγαίο και τη Βενετία του Μεσαίωνα.O Ιωάννης Μούχρας ένας ευπατρίδης της Νάξου αφού καταβάλει ένα πλοίο Γενουατών πειρατών , απελευθερώνει τους αιχμαλώτους του.Ανάμεσα τους ο κόμης Σανούτος.Τον φιλοξενεί στο σπίτι του και αντί άλλων ο κόμης του απαγάγει τη γυναίκα του.Στη συνέχεια περιγράφεται η περιπετειώδης προσπάθεια να βρεί ο Ιωάννης τη γυναίκα του στη Βενετία και στα νησιά του Αιγαίου και να εκδικήθεί τον άρπαγα.Ο έρωτας κινεί και τους τρείς σε ένα κυνήγι και μια φυγή,πραγματική και εσωτερική.
Ο Μάρκος Σανούδος ήταν ιστορικό πρόσωπο.
Κατέκτησε τα νησία των Κυκλάδων και δημιούργησε το Δεσποτάτο της Νάξου ή του Αρχιπελάγους και ενέπνευσε τον Παπαδιαμάντη να γράψει το μυθιστόρημα του.
Στη Νάξο βρίσκεται και ένα απο τα κάστρα που έχτισε ο Μάρκος Σανούδος.
Eκεί που ήταν το στρατηγείο του,στον πύργο του Γλέζου (Κρίσπι) , όπου στεγάζεται σήμερα το βυζαντινό μουσείο Νάξου.
Εκεί είχε γυριστεί και η ομώνυμη σειρά προ τρακονταετίας ,όταν όλα ήταν ασπρόμαυρα.Για αυτή τη σειρά γράφτηκε το θαυμάσιο, "Ήτανε μια φορά " ,που τραγούδησε ο Ν.Ξυλούρης.
Πάντα σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να γυριστεί και μια κινηματογραφική παραγωγή με τα σύγχρονα μέσα.
Έχει τα απαραίτητα στοιχεία το μυθιστόρημα:έρωτα ,πάθη,προδοσία,περιπέτεια,αγωνία,μάχες,ηρωισμό,γοητευτικούς χαρακτήρες "κακών",κάθαρση...
Θα λείπει βέβαια η γλώσσα του Παπαδιαμάντη.
"Είχεν ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως της Αυγούστής; ", αναρωτιέται ο Παπαδιαμάντης στην αρχή του αποσπάσματος.
"Aγνοώ",απαντάει.
" 'Εχει ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως;", αναρωτιέμαι κι εγώ.
"Aγνοώ"...
Η φωτογραφία είναι μια σύνθεση δικιά μου απο το σημερινό λιμάνι της Έρμούπολης και μια ζωγραφία απο ένα πίνακα της Βενετίας.Πάνω στον αριστερό λόφο έιναι ο λόφος των Καθολικών.O μεσαιωνικός οικισμός της Άνω Σύρου ,ο Σαν-Ζώρζης στην κορυφή, το κάστρο .Το έκτισε ο Μάρκος Σανούδος.
" Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή"
"Η άγνοια είναι τρομερό πράγμα και αιτία πολλών κακών για τους ανθρώπους.
Σα μια αχλύ που σκεπάζει τα πράγματα και αμαυρώνει την αλήθεια και κατατρύχει τον βίο του καθένα μας.
Μοιάζουμε σαν να περιπλανιώμαστε στο σκοτάδι και έχουμε πάθει ότι και οι τυφλοί:
Άλλοτε σκοντάφτουμε κάπου χωρίς λόγο , άλλοτε προσπερνάμε αυτό που δεν έπρεπε και αυτό που βρίσκεται κοντά μας και μπροστά στα πόδια μας,δεν το βλέπουμε. Αντίθετα,εκείνο που βρίσκεται εντελώς μακριά μας,φοβόμαστε ότι θα μας δημιουργήσει πρόβλημα.
Και στα περισσότερα πράγματα που κάνουμε δεν σταματάμε να ολισθαίνουμε σε λάθη.Αυτή η κατάσταση έχει δώσει μύριες αφορμές στους διδασκάλους της τραγικής ποίησης για να εμπνευστούν δράματα,όπως το δράμα της γενιάς των Λαβδακίδων και των Πελοπίδων και όλα τα παραπλήσια με αυτά .Γιατί σχεδόν όλα τα δράματα που διαδραματίζονται επι σκηνής μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχουν προέλθει από άγνοια, λες και τα χορηγεί κάποια τραγική τύχη.
Το λέω αυτό γιατί θέλω να να μιλήσω και γι'άλλα και ιδιαίτερα για τις ψεύτικες διαβολές εναντίων γνωστών και φίλων.Εξ’αιτίας τους και οικογένειες έχουν αναστατωθεί,και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς,και πατεράδες εξοργίστηκαν εναντίων των παιδιών τους και αδέλφια μεταξύ τους και παιδία εναντίον των γεννήτορων τους και εραστές εναντιών των αγαπημένων τους.Επίσης πολλές φιλίες διαλύθυκαν και όρκοι έσπασαν από την πιθανότητα να ισχύουν οι διαβολές.Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να πέσουμε θύματα των διαβολών ,θέλω με το λόγο μου,όπως θα μπορούσε να το ζωγραφίσει κάποιος ,να υποδείξω τι είναι η διαβολή ,από πού προέρχεται και τί δημιουργεί. "
Ο Απελλής
"Περισσότερο απ’όλους ο ζωγράφος Απελλής, ο Εφέσιος, συνέλαβε την εικόνα της διαβολής .Γιατί ο ίδιος έπεσε θύμα της.
Είχε διαβληθεί άσχημα, ότι τάχα συμμετείχε στη συνομωσία του Θεοδώτα προς τον Πτολεμαίο στην Τύρο ,ενώ ο Απελλής δεν είχε δεί ποτέ την Τύρο,ούτε καν γνώριζε ο Θεοδότας ποιος είναι, εκτός μόνο όσα άκουγε από τον Πτολεμαίο, ότι έιναι κάποιος ύπαρχος επιτετραμμένος στην Φοινίκη.
Άλλ' όμως κάποιος όμοτεχνος ανταγωνιστής του,Αντίφιλος το όνομα του,από φθόνο για την τιμή που του είχε ο βασιλιάς και απο ζηλοτυπία για την τέχνη του,κατήγγειλε στον Πτολεμαίο ότι τα ξέρει όλα και πως κάποιος είδε τον Απελλή στην Φοινίκη να συντρώγει με τον Θεοδότα και σε όλο το δείπνο του μιλούσε μυστικά στο αυτί.
Στο τέλος ισχυρίστηκε πως η αποστασία της Τύρου και η κατάληψη της Πηλουσίου προέκυψε κατόπιν συμβουλής του Απελλή .
Ο Πτολεμαίος αν και γενικά δεν ήταν νευρικός ,αλλά θρεμμένος μέσα στην δεσποτική κολάκεια,άναψε και συνταράχτηκε τόσο πολύ από την παράλογη αυτή διαβολή ώστε δεν σκέφτηκε ούτε το πιο εύλογο:Ούτε ότι ήταν ανταγωνιστής του ο διαβάλλων, ούτε ότι ο ζωγράφος Απελλή ς δεν ήταν δε θέση να κάνει μια τόσο μεγάλη προδοσία.Και επιπλέον δεν σκέφτηκε πως δεν είχε λόγο να το κάνει ,αφου ήταν ευεργέτημένος από αυτόν και έχαιρε της εκτίμησης των ομοτέχνων του.Αλλά ενώ δεν εξέτασε και το απλό, αν πράγματι ταξίδεψε ο Απελλής στην Τύρο, αμέσως εξεμάνη και βούιξε όλο το βασιλικό παλάτι από φωνές και τις κραυγές του για τον αχάριστο,τον επίβουλο και συνομωτη.
Και αν δεν έλεγε κάποιος από τους παρόντες που αγανάκτησε με την αναισχυντία του Αντίφιλου και καταλυπήθηκε τον Απελλή ,ότι κάνεναν από αυτούς δεν συνάντησε ο άνθρωπος ,θα του είχαν κόψει το κεφάλι και θα είχε προσπεραστεί το γεγονός πως σε τίποτα δεν ήταν αίτιος αυτός για τα κακά που συνέβησαν στην Τύρο. Ο Πτολεμαίος λέγεται ότι ντράπηκε τόσο πολύ με αυτά που γίνανε,που δώρισε στον Απελλή 100 τάλαντα και τον Αντίφιλο τον έκανε δούλο του. Ο Απελλής καθώς κρατούσε στη μνήμη του όσα κινδύνεψε να πάθει,με αυτην την εικόνα αναπαρέστησε την διαβολή: Στα δεξιά της κάθεται κάποιος άνδρας με τεράστια αυτιά,σχεδόν όμοια με του Μίδα,προτείνοντας το χέρι ενώ από μακρία πλησιάζει η Διαβολή. Γύρω από αυτόν στέκονται δυο γυναίκες. Μου φαίνεται η Άγνοια και Υπόληψις.Απο την άλλη πλευρά προσέρχεται η Διαβολή,γύναιον υπερβολικά όμορφο,θερμό και ταραγμένό έτσι που να δείχνει τη λύσσα και την οργή της.Στο αριστερό της χέρι κρατάει μια δάδα καιόμενη και με το άλλο σέρνει ένα νέο που έχει σηκώσει τα χέρια προς τον ουρανό και επικαλείται τους θεούς . Προηγείται μπροστά τους ένας άνδρας ωχρός και άσχημος,με κοφτερό βλέμμα που μοίαζει με αυτούς που πάσχουν από μακρά ασθένεια.Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτός είναι ο Φθόνος.Υπάρχουν και άλλες δύο επιπλέον που συνοδεύουν,προτρέπουν,υποστηρίζουν και επιδοκιμάζουν την Διαβολή. Όπως μου μαρτύρησε ο περιηγητής της εικόνας η μία ήταν η Επιβουλή ,η άλλη η Απάτη. Στο κατόπι ακολουθεί μια άλλη μορφή ,εντελώς πένθιμα φτιαγμένη,μαυροντυμένη και συντετριμμένη ,Μετάνοια νομίζω λεγότανε…Αυτή γυρνούσε προς τα πίσω δακρυσμένη και με μεγάλη ντροπή έβλεπε την Αλήθεια να πλησιάζει.Έτσι λοιπόν ο Απέλλης απεικόνησε με τη ζωγραφική του τον κίνδυνο που διέτρεξε."
.......
Αυτή η δημοσίευση-πόστ έρχεται ,λίγους αιώνες πριν,απο τον Λουκιανό,το 120-190 μ.Χ περίπου.Είναι ένα απόσπασμα απο το έργο του " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" .
Η καταγωγή του Λουκιανού ήταν απο τη Συρία και όπως λέει και η Βικι:"Το πιο εκπληκτικό σχετικά με τον τρόπο γραφής του Λουκιανού είναι το πόσο έντεχνα χειρίζεται την ελληνική γλώσσα, ακόμη και την Αττική διάλεκτο, δεδομένου ότι δεν ήταν η μητρική του γλώσσα".
Τα κείμενα του είναι απολαυστικά και σίγουρα διαχρονικά.
Θα μπορούσε να ήταν εκπληκτικός blogger,"loukianos.bloggspot.com".
Δεν το έχει κατοχυρώσει κανείς ακόμα...
Ο Απελλής ήταν ξακουστός ζωράφος της εποχής και ο αγαπημένος ζωγράφος του Μ.Αλέξανδρου.
Παραλίγο τo λήμμα της Βικιπαιδείας στο όνομα Απέλλης, να μιλούσε για τα λαμπρά έργα του, την σκοτεινή ιστορία της προδοσία τους και το τραγικό του τέλος...
Το απόσπασμα απο το έργο του Λουκιανού " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" δεν το βρήκα σε μετάφραση και είναι αρτι μεταφρασθέν απο το μανιτάρι .(Δεκταί παρατηρήσεις-διορθώσεις).
Έχει και συνέχεια το κείμενο κι αν το μεταφράσω όλο θα το ανεβάσω παράλληλα με το αρχαίο,μια ακόμα πολιτιστική προσφορά του μανιταριού...
Το είχα διαβάσει εδώ και λίγα χρόνια επειδή με είχε εντυπωσιάσει ο τίτλος.Τελικά με εντυπωσίασε και το περιεχομένο.
Ο πίνακας-πάθημα-μάθημα του Απελλή δεν έχει διασωθεί.
Απο τη ζωντανή περιγραφή που έκανε στον πίνακα ο Λουκιανός ,χωρίς καν να τον έχει δεί ο κι ίδιος, αισθανόμαι σίγουρος οτι κάπου τον έχω δεί...
Κάπου τον έχω δεί,κάπου τον έχω δεί...
Και στα περισσότερα πράγματα που κάνουμε δεν σταματάμε να ολισθαίνουμε σε λάθη.Αυτή η κατάσταση έχει δώσει μύριες αφορμές στους διδασκάλους της τραγικής ποίησης για να εμπνευστούν δράματα,όπως το δράμα της γενιάς των Λαβδακίδων και των Πελοπίδων και όλα τα παραπλήσια με αυτά .Γιατί σχεδόν όλα τα δράματα που διαδραματίζονται επι σκηνής μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχουν προέλθει από άγνοια, λες και τα χορηγεί κάποια τραγική τύχη.
Το λέω αυτό γιατί θέλω να να μιλήσω και γι'άλλα και ιδιαίτερα για τις ψεύτικες διαβολές εναντίων γνωστών και φίλων.Εξ’αιτίας τους και οικογένειες έχουν αναστατωθεί,και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς,και πατεράδες εξοργίστηκαν εναντίων των παιδιών τους και αδέλφια μεταξύ τους και παιδία εναντίον των γεννήτορων τους και εραστές εναντιών των αγαπημένων τους.Επίσης πολλές φιλίες διαλύθυκαν και όρκοι έσπασαν από την πιθανότητα να ισχύουν οι διαβολές.Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να πέσουμε θύματα των διαβολών ,θέλω με το λόγο μου,όπως θα μπορούσε να το ζωγραφίσει κάποιος ,να υποδείξω τι είναι η διαβολή ,από πού προέρχεται και τί δημιουργεί. "
Ο Απελλής
"Περισσότερο απ’όλους ο ζωγράφος Απελλής, ο Εφέσιος, συνέλαβε την εικόνα της διαβολής .Γιατί ο ίδιος έπεσε θύμα της.
Είχε διαβληθεί άσχημα, ότι τάχα συμμετείχε στη συνομωσία του Θεοδώτα προς τον Πτολεμαίο στην Τύρο ,ενώ ο Απελλής δεν είχε δεί ποτέ την Τύρο,ούτε καν γνώριζε ο Θεοδότας ποιος είναι, εκτός μόνο όσα άκουγε από τον Πτολεμαίο, ότι έιναι κάποιος ύπαρχος επιτετραμμένος στην Φοινίκη.
Άλλ' όμως κάποιος όμοτεχνος ανταγωνιστής του,Αντίφιλος το όνομα του,από φθόνο για την τιμή που του είχε ο βασιλιάς και απο ζηλοτυπία για την τέχνη του,κατήγγειλε στον Πτολεμαίο ότι τα ξέρει όλα και πως κάποιος είδε τον Απελλή στην Φοινίκη να συντρώγει με τον Θεοδότα και σε όλο το δείπνο του μιλούσε μυστικά στο αυτί.
Στο τέλος ισχυρίστηκε πως η αποστασία της Τύρου και η κατάληψη της Πηλουσίου προέκυψε κατόπιν συμβουλής του Απελλή .
Ο Πτολεμαίος αν και γενικά δεν ήταν νευρικός ,αλλά θρεμμένος μέσα στην δεσποτική κολάκεια,άναψε και συνταράχτηκε τόσο πολύ από την παράλογη αυτή διαβολή ώστε δεν σκέφτηκε ούτε το πιο εύλογο:Ούτε ότι ήταν ανταγωνιστής του ο διαβάλλων, ούτε ότι ο ζωγράφος Απελλή ς δεν ήταν δε θέση να κάνει μια τόσο μεγάλη προδοσία.Και επιπλέον δεν σκέφτηκε πως δεν είχε λόγο να το κάνει ,αφου ήταν ευεργέτημένος από αυτόν και έχαιρε της εκτίμησης των ομοτέχνων του.Αλλά ενώ δεν εξέτασε και το απλό, αν πράγματι ταξίδεψε ο Απελλής στην Τύρο, αμέσως εξεμάνη και βούιξε όλο το βασιλικό παλάτι από φωνές και τις κραυγές του για τον αχάριστο,τον επίβουλο και συνομωτη.
Και αν δεν έλεγε κάποιος από τους παρόντες που αγανάκτησε με την αναισχυντία του Αντίφιλου και καταλυπήθηκε τον Απελλή ,ότι κάνεναν από αυτούς δεν συνάντησε ο άνθρωπος ,θα του είχαν κόψει το κεφάλι και θα είχε προσπεραστεί το γεγονός πως σε τίποτα δεν ήταν αίτιος αυτός για τα κακά που συνέβησαν στην Τύρο. Ο Πτολεμαίος λέγεται ότι ντράπηκε τόσο πολύ με αυτά που γίνανε,που δώρισε στον Απελλή 100 τάλαντα και τον Αντίφιλο τον έκανε δούλο του. Ο Απελλής καθώς κρατούσε στη μνήμη του όσα κινδύνεψε να πάθει,με αυτην την εικόνα αναπαρέστησε την διαβολή: Στα δεξιά της κάθεται κάποιος άνδρας με τεράστια αυτιά,σχεδόν όμοια με του Μίδα,προτείνοντας το χέρι ενώ από μακρία πλησιάζει η Διαβολή. Γύρω από αυτόν στέκονται δυο γυναίκες. Μου φαίνεται η Άγνοια και Υπόληψις.Απο την άλλη πλευρά προσέρχεται η Διαβολή,γύναιον υπερβολικά όμορφο,θερμό και ταραγμένό έτσι που να δείχνει τη λύσσα και την οργή της.Στο αριστερό της χέρι κρατάει μια δάδα καιόμενη και με το άλλο σέρνει ένα νέο που έχει σηκώσει τα χέρια προς τον ουρανό και επικαλείται τους θεούς . Προηγείται μπροστά τους ένας άνδρας ωχρός και άσχημος,με κοφτερό βλέμμα που μοίαζει με αυτούς που πάσχουν από μακρά ασθένεια.Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτός είναι ο Φθόνος.Υπάρχουν και άλλες δύο επιπλέον που συνοδεύουν,προτρέπουν,υποστηρίζουν και επιδοκιμάζουν την Διαβολή. Όπως μου μαρτύρησε ο περιηγητής της εικόνας η μία ήταν η Επιβουλή ,η άλλη η Απάτη. Στο κατόπι ακολουθεί μια άλλη μορφή ,εντελώς πένθιμα φτιαγμένη,μαυροντυμένη και συντετριμμένη ,Μετάνοια νομίζω λεγότανε…Αυτή γυρνούσε προς τα πίσω δακρυσμένη και με μεγάλη ντροπή έβλεπε την Αλήθεια να πλησιάζει.Έτσι λοιπόν ο Απέλλης απεικόνησε με τη ζωγραφική του τον κίνδυνο που διέτρεξε."
.......
Αυτή η δημοσίευση-πόστ έρχεται ,λίγους αιώνες πριν,απο τον Λουκιανό,το 120-190 μ.Χ περίπου.Είναι ένα απόσπασμα απο το έργο του " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" .
Η καταγωγή του Λουκιανού ήταν απο τη Συρία και όπως λέει και η Βικι:"Το πιο εκπληκτικό σχετικά με τον τρόπο γραφής του Λουκιανού είναι το πόσο έντεχνα χειρίζεται την ελληνική γλώσσα, ακόμη και την Αττική διάλεκτο, δεδομένου ότι δεν ήταν η μητρική του γλώσσα".
Τα κείμενα του είναι απολαυστικά και σίγουρα διαχρονικά.
Θα μπορούσε να ήταν εκπληκτικός blogger,"loukianos.bloggspot.com".
Δεν το έχει κατοχυρώσει κανείς ακόμα...
Ο Απελλής ήταν ξακουστός ζωράφος της εποχής και ο αγαπημένος ζωγράφος του Μ.Αλέξανδρου.
Παραλίγο τo λήμμα της Βικιπαιδείας στο όνομα Απέλλης, να μιλούσε για τα λαμπρά έργα του, την σκοτεινή ιστορία της προδοσία τους και το τραγικό του τέλος...
Το απόσπασμα απο το έργο του Λουκιανού " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" δεν το βρήκα σε μετάφραση και είναι αρτι μεταφρασθέν απο το μανιτάρι .(Δεκταί παρατηρήσεις-διορθώσεις).
Έχει και συνέχεια το κείμενο κι αν το μεταφράσω όλο θα το ανεβάσω παράλληλα με το αρχαίο,μια ακόμα πολιτιστική προσφορά του μανιταριού...
Το είχα διαβάσει εδώ και λίγα χρόνια επειδή με είχε εντυπωσιάσει ο τίτλος.Τελικά με εντυπωσίασε και το περιεχομένο.
Ο πίνακας-πάθημα-μάθημα του Απελλή δεν έχει διασωθεί.
Απο τη ζωντανή περιγραφή που έκανε στον πίνακα ο Λουκιανός ,χωρίς καν να τον έχει δεί ο κι ίδιος, αισθανόμαι σίγουρος οτι κάπου τον έχω δεί...
Κάπου τον έχω δεί,κάπου τον έχω δεί...
Ο Παράδεισος δεν μπορεί να περιμένει!
Το μανιτάρι προβλέπει,για όχι πολύ μακριά απο τώρα:
Τα εφιαλτικά σενάρια,οι προφητείες καταστροφής φτάνουν στα όρια τους και στα όρια του το ανθρώπινο γένος.
Κινητοποιούνται πρωτόγνωρες στην ιστορία εσωτερικές δυνάμεις σε συλλογικό επιπεδο. Ο Άνθρωπος ύστερα από τρομερές επιστημονικές ,τεχνολογικές ,βιολογικές ,αστρονομικές και γαστρονομικές ανακαλύψεις, ανακαλύπτει τον εσωτερικό άνθρωπο .
Ηθικοί κώδικες που καλλιεργούνται αβίαστα θεωρούν απαράδεκτη την εκμετάλλευση του ανθρώπου απο άνθρωπο ,την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης, αγάπης και συντροφικότητας, όπως μας φαίνεται τώρα αποτρόπαιος ο κανιβαλλισμός.
Η συγκέντρωση πλούτου και η εξάρτηση από υλικά αγαθά θα θεωρείται γραφική και αστεία. Η επαφή και ο σεβασμός προς τη φύση θα είναι τέτοια που κάθε γωνιά της γης θα είναι το σπίτι για τον καθένα. Το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο ανεβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι άνθρωποι θα θεωρούν την πλεονεξία βδέλυγμα και θα είναι μέγιστη χαρά να μοιράζονται πράγματα με συνανθρώπους.
Οι νόμοι καταργούνται γιατί δεν χρειάζονται πλέον.
Υπάρχει μόνο ένας νόμος που καταργεί όλους τους άλλους και την ανάγκη νόμων. Yπήρχε από αιώνες αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον επιβάλλει. Ο νόμος της αγάπης προς τον πλησίον. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτόν το Νόμο όχι από ανάγκη ή φόβο αλλά ελεύθερα επειδή έτσι νιώθουν...
Οι άνθρωποι δεν κλέβουν ,δεν σκοτώνουν ,δεν μοιχεύουν ,δεν ψεύδονται ,δεν παραβαίνουν τους νόμους των προηγούμενων γενιών ,όχι από το φόβο το νόμου αλλά από εσωτερική επιλογή ,από σεβασμό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο τους. Οι άνθρωποι έχουν τόσο ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ, που τα πνευματώδη ευφυολογήματα του Oscar Wild θα φαίνονται χοντροκομμένα αστεία.
Η οποιαδήποτε μορφή βίας θα ξενίζει όσο ξενίζει τώρα ο δημόσιος αποκεφαλισμός στην πλατεία Συντάγματος.
Η διαφορετικότητα στην καταγωγή ,τη γλώσσα ,τη θρησκεία ,την εμφάνιση θα είναι αυτονόητες και μέρος της ομορφιάς και ποικιλίας του κόσμου. Το ενδιαφέρον και η φροντίδα θα είναι να τη διαφυλάξουν όπως τη βιοποικιλότητα του πλανήτη.
Ο άνδρας και οι γυναίκα ύστερα απο ένα πόλεμο αιώνων που κορυφώθηκε με παρ’ ολίγον φυσική και ηθική εξόντωση του ενός από τον άλλο (του άντρα απο τη γυναίκα)συμφιλιώνονται...
Επικρατεί η ειλικρίνεια και αλληλοσεβασμός και οι χαρακτηρισμοί φεμινίστρια και φαλλοκράτης έχουν την προσβλητική αξία που θα είχε να αποκαλέσεις αδελφή τον Τζών Γουέην. Ο άνδρας σέβεται και τιμά την γυναίκα, το ίδιο και η γυναίκα.Οι ανταγωνισμοί,οι έχθρες και οι μικρότητες ("μαγείρεψε εσύ!","για ποιά με πέρασες" κτλ) θα θεωρούνται αστείες και απο άλλες "μεσαιώνικές" εποχές... Ο
σοι έχουν τον πλόυτο στα χέρια τους θα αισθάνονται ντροπή να μην τον μοιραστούνε. (Κάποιος πάμπλουτος από την πώληση "παραθύρων" ,είχε δώσει το παράδειγμα απο παλιά) Γίνεται μια εσωτερική , πνευματική και ηθική επανάσταση-αλλοίωση. Οι ανάγκες του ανθρώπου σε καταναλωτικά αγαθά θα περιοριστούνε πρόθυμα. Ανταγωνισμός θα υπάρχει στο να προσφέρει ο καθένας όσα μπορεί περισσότερα. Είναι πρόθυμοι να εργάζονται ,ανεξάρτητα από τη φύση της εργασίας ,γιατί θέλουν από τον κόπο τους να προσφέρουν. Τα λάθη και οι παρεξηγήσεις θεωρούνται ανθρώπινα και συγχωρούνται. Ντροπή θα είναι κάποιος να μην νιώθει αγάπη και σεβασμό στον άλλο. Αλλά θα τον καταδικάζει μόνο η συνείδηση του ...
Θα έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο αυτοσυνειδησίας και αυτοσεβασμού σε σχέση με σήμερα , όσο απέχει ο άνθρωπος των σπηλαίων απο ένα Νομπελίστα λογοτεχνίας.
Οι άνθρωποι αυτοδιοικούνται και αυτοπροσδιορίζονται στις κοινότητες τους , πατρίδα τους όμως είναι όλη η γη.
Τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να είναι ειλικρινή ,να σέβονται τη Φύση και τους συνανθρώπους τους ,αβίαστα και όχι εκβιαστικά ,γιατί θα μιμούνται τους μεγάλους που θα δίνουν το έμπρακτο παράδειγμα.
Οι άνθρωποι θα ξέρουν πολλές γλώσσες. Δεν θα χρειάζονται μηχανήματα για να επικοινωνήσουν με αυτούς που θέλουν. Θα αναπτύξουν τις τηλεπαθητικές -ψυχικές τους ικανότητες . Θα ξέρουν ο καθένας τι θέλει ,πώς αισθάνεται και δεν θα έχει τίποτα να κρύψει στο πρόσωπο του.
Η ζήλεια ,ο φθόνος ,το μίσος, η κακολογία ,η πλεονεξία και ο εγωισμός θα θεωρούνται οι παιδικές αρρώστιες του ανθρώπινου είδους ,θα προκαλούν απο το γέλωτα μέχρι την αηδία.
Θα βγούνε από το Πλατωνικό σπήλαιο των αισθήσεων των προηγούμενων γενεών και θα αναπτύξουνε το Νου τους ως μια νεα ,εσωτερική υπεραίσθηση. Θα μπορούνε να αυτοθεραπεύονται και θα κάνουν πράγματα που σε άλλες εποχές θα τα θεωρούσανε θαύματα.
Η ανθρωπότητα αποκαθαρμένη απο τα ίδια της τα πάθη θα αναζητήσει διέξοδο στο διάστημα για να γονιμοποιήσει κι άλλους πλανήτες και γαλαξίες , όχι σαν μια καρκινική και μικροβιακή εξάπλωση αλλά σαν μια υγιής ,γονιμοποιός και δημιουργική δύναμη.
Η γη δε θα καταστραφεί .Θα θεραπευτεί ,θα ανθίσει και θα μεγαλουργήσει .θα γίνει η Μητρόπολη ,η Μήτρα ,η Μάνα ενος επίγειου και διαπλανητικού-επουράνιου Παραδείσου. ....
Ένα αρχαίο κείμενο που θα βρεθεί γραμμένο απο πρωτόγονα μηχανήματα και δημοσιεύμενο σε ένα πρωτόγονο δίκτυο επικοινωνίας των ανθρώπων, θα θεωρηθεί προφητικό.
Και απο τότε οι άνθρωποι θα αγαπανε και θα σέβονται περισσότερο απο ποτέ τα μανιτάρια..
Subscribe to:
Comments (Atom)
