To Mανιτάρι και ο κουρέας του Μίδα!

To Mανιτάρι είναι πλέον εδώ: http://tomanitari.blogspot.com

Και κατάλαβε οτι η ζωή είναι ένα παραμύθι και κατα καιρούς είμαστε ήρωες των παραμυθιών...
Τον πρώτο καιρό της δικτυακής μοναξιάς και απομόνωσης είπα σε ένα κολλητό μου εμπιστευτικά να το επισκεφτεί.Τι ήταν να το πώ...Εκείνος, (όχι απο κακία,το αντίθετο),όπως και πολλοί, πάσχει απο το "σύνδρομο του κουρέα του Μίδα".Τί είναι το σύνδρομο του κουρέα του Μίδα;

Αντιγράφω απο τη Βίκι:

"Κάποτε, ο Πάνας είχε το θράσος να συγκρίνει τον εαυτό του σε μουσική ικανότητα με τον Απόλλωνα κι έτσι αποφάσισαν να αναμετρηθούν. Κριτής μπήκε ο Τμώλος και στην αναμέτρηση έτυχε να είναι παρών και ο Μίδας. Ο Πάνας έπαιξε μουσική με τον αυλό του και ο Απόλλων με τη λύρα του. Ο Τμώλος μεμιάς έδωσε τη νίκη στον Απόλλωνα, αλλά ο Μίδας δε συμφώνησε κι έτσι ο Απόλλων του "χάρισε" ένα καινούριο ζευγάρι από αυτιά γαϊδάρου για να ακούει καλύτερα την επόμενη φορά.
Ο βασιλιάς Μίδας ντρεπόταν για τα αυτιά του και προσπάθησε να τα κρύψει με ένα σκούφο. Το μυστικό του όμως γνώριζε ο κουρέας του, που δεν άντεξε και πήγε στο ύπαιθρο, έσκαψε ένα λάκκο και ψιθύρισε την ιστορία. Σκέπασε το λάκκο με χώμα, στο οποίο όμως φύτρωσαν καλάμια, τα οποία άρχισαν να διαδίδουν την ιστορία με το φύσημα του ανέμου, ότι ο βασιλιάς Μίδας είχε γαϊδουρινά αυτιά κι έτσι όλοι μάθανε για το πάθημά του... "
Kάπου το Μανιτάρι έγινε ο Μίδας με τα γαϊδουρινά αυτιά,ο φίλος του ο κουρέας του Μίδα και το πάθημα μάθημα...
Άλλαξε το μανιτάρι κι έβαλε το φερετζέ αλλιώς θα μου πείτε..Δεν άλλαξε τίποτα απο τη σελίδα,ούτε απο το μανιτάρι.Το φερετζέ της ανωνυμίας μου ήθελα απλά να κρατήσω...
Το προηγούμενο μανιτάρι υπάρχει με όλα τα πόστ και τα σχόλια.Ζητώ συγγνώμη για τη μικρή ταλαιπωρία,και συγγνώμη απο το φιλαράκο μου που δεν θα το μάθει ποτέ αλλά έτσι νιώθω και εκφράζομαι καλύτερα.

Έβαλα τα τα τρία τελευταία πόστ του παλιού στο νέο και έπεται και συνέχεια..Μπορεί να δεί το προηγούμενο κανείς στο manitari.blogspot.com και να παρακολουθήσει τη γέννηση ενός μανιταριού.Δεν άλλαξα καθόλου,είμαι το ίδιο σαπρόφυτο,ο ίδιος μήκυτας που παρασιτεί στη μπλογκόσφαιρα.
Ζητώ την κατανόηση σας,ιδίως απο την elinor και την Πανάσχημη τους σταθερούς ,φοβερούς,(και μοναδικούς!) σχολιαστές μου!

Oι Έμποροι των Εθνών και οι Έμποροι του Έρωτα

"Είχεν ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως της Αυγούστης;
Aγνοώ.
Κατά τον χρόνον εκείνον ηδύνατο να νομισθή ως προερχόμενος εξ επωδών και ως έργον βασκανίας και μαγείας,ως και ενομίσθη.
Και θα ήτο ευτύχημα ,αν η ερμηνεία αύτη ήτο και εις ημάς δυνατή.Αλλά προφανώς διατάραξις τις ανεξήγητος είχεν συμβεί εν τη φαντασία αυτής.
Πρίν ή γνωρίσει τον Βενετόν έζη ειρηνικώς και ούτε καν ήρώτα έαυτήν άν ήτο ευτυχής. Εί­χε μόλις νυμφευθή προ δύο ετών.
Ό σύζυγος της ήτο άνήρ κατά πάντα λόγον άξιος συμπαθείας. ΄Ητο γενναίος και ενάρετος. Ήτο κατά πέντε έτη πρεσβύτερος αυτής, δεκαοκταετούς ούσης κατά τόν γάμον. Ώς άνήρ ήτο ωραίος· είχεν ουχί κανονικούς τους χαρακτήρας, τό βλέμμα άστράπτον και τήν επιδερμίδα μελαχροινήν. Εδέσποζε του οίκου και έδεσπόζετο υπό της γυναικός. Τήν ήγάπα, ώς ήδύνατο νά τήν άγαπήση, μετ' ευσεβούς Έρωτος. Αυτή δε ήτο τιμία γυνή. ΄Ητο περιπαθής, τρυφερά, ,συνετή και φιλάνθρωπος. Ουδέποτε ήδύνατο νά παρεκτραπη. .
Κατά τους αρχαίους χρόνους ήθελε τήν νομίσει τις ώς τήν μόνην θυγατέρα της θεάς Εστίας, συνελθούσης μετ' ευτυχούς τίνος θνητού. Τίς ήδύνατο νά τήν αποπλανήση;
Νύκτα τινά, ο σύζυγός της είχεν εισαγάγει ξένον τινά εις τήν οίκίαν. Ό ξένος ,ούτος τήν είδε διαβαίνουσαν, και χωρίς νά ήξεύρη μετά βεβαιότητος τίς ήτο, τήν παρηκολούθησεν . Άνέβη κατόπιν αυτή ώς τόν "άρχαίον εκείνον πύργον, τόν έχοντα τοσούτον φανταστικήν φήμην.
'Ητο περί τά μεσάνυκτα, ήτο ή ώρα τών φασμάτων και των ερώτων· τήν είδε· τη έπροξένησε τρόμον, τω ένεποίησε συμπάθειαν. Ήράσθη αυτής. Συνέλαβε τό σχέδιον του νά τήν άπαγάγη. Έξετέλεσε τό σχέδιον τούτο. Τήν απήγαγε, χωρίς νά έχη βεβαιότητα ότι ήγαπάτο. Ήξευρε μόνον, ότι τήν ήγάπα έμμανώς. Τίς ήδύνατο νά πιστεύση ότι αυτή, καίπερ διά του δόλου άπαχθείσα υπ' αύτού, εμελλεν ουχί νά τόν άποστραφή, άλλά νά τόν άγαπήση;
Και όμως τόν ήγάπα ήδη. Δεν είναι μυ­στήρια. Είναι ή αιωνία τάσις της άνθρ’ωπίνης καρδίας εις τό να αγαπά παν τό μισητόν. Μή άνακράζητε κατά της βλασφημίας ταύτης· δεν είναι βλασφημία. Είναι αλήθεια.
Ερευνήσα­τε ύμας αυτούς. Ουδείς έχει πεποίθησιν προς πάντα, δσα λέγε­τε εκτός του στόματος. ΄Οσα λέγετε προς ύμας αυτούς, εκείνα είναι αληθή. Τίς άγαπα τήν άρετήν ; Ουδείς. Πάντες αγαπάτε τήν κακίαν. Ουχί μόνον τήν αγαπάτε, αλλά τήν θαυμάζετε. Ουχί μόνον τήν θαυμάζετε, αλλά τήν θυμιάτε.
Καλώς έχει ουδείς φθόνος. Ουδόλως μας ενδιαφέρει τούτο. 'Αλλως δε, αρκεί δτι πάντες, ώς προς τούτο, έχομεν άποχρώντας λόγους ίνα θαυμάζωμεν ημάς αυτούς. Επέστη ό καιρός της αυτολατρείας , και πάσαι αι άλλαι θρησκεία κατηργήθησαν.
Αρκεί να τρέφη τα πάθη του έκαστος, και προς τι χρησιμεύουσιν αι άλλαι λέξεις; Έν τούτοις ή ατυχής Αύγούστα δέν είχε πάθη, ουδ' έτρεφε τοι­αύτα. ΄Ητο αθώα. Αλλά ποία βάσκανος μοίρα παρέστησεν ενώ­πιον των οφθαλμών της τον Βενετόν εκείνον;
Ούτος τήν έκυρίευσεν ώς εξ εφόδου, τήν έλαβεν άνευ όρων.
Τήν ήχμαλώτισε χωρίς νά δέχηται λύτρα. Αυτή έθαψε πάσαν άνάμνησιν, επέ­βαλε σιγήν εις πάσαν τύψιν και ήτο ευτυχής να μένη παρ αυτώ. Άλλα έντός ολίγου έννόησεν ,ότι δέν ήδύνατο να πλήρωση το κενόν καρδίας πλεούσης έν τω αχανεί και ακούσης.
Έννόη­σεν δτι εκείνος ήτο άπιστος, ότι δέν ήγάπα, ότι έφέρετο πανταχόσε. Τότε δέν ήδύνατο να μένη παρ’ αύτω, δέν ήδύνατο ωσαύ­τως νά έπανέλθη προς τον σύζυγόν της. Που νά καταφυγή; Πα­σαι αί θύραι ήσαν κεκλεισμέναι πρός αυτήν. " ..... "Και εγερθείσα την νύχτα ,διότι η νύξ είναι η σκοτεινή και απαίσια σύμβουλος των δυστυχών,κατά την νύχτα δε η φαντασία πολλαπλασιάζεται,τo δε λογικόν αποδημεί εις την χώραν των ονείρων –νύχτα καθ’ήν δεν ηδύνατο πλέον να υποφέρει εαυτήν,εγερθείσα ,λέγω,επορεύθη εις συνάντησιν εκείνου…"
Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης
"Οι Έμποροι των Εθνών"
.........................................
"Οι Έμποροι των Εθνών".
Μου το θυμίσανε οι επετειακοί Έμποροι του Έρωτα.
Kαι είπα να γράψω κι εγώ επετειακά για τον έρωτα.Ή τουλάχιστον να ,σκανάρω,αντιγράψω(κράτησα την ορθογραφία) και να παραθέσω κάτι σχετικό απο τον Παπαδιαμάντη.
Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα πρόσωπα κεντρικά είναι Ο κόμης Σανούτος,ο Ιωάννης Μούχρας,η Αυγούστα.Ένα ερωτικό τρίγωνο στο Αιγαίο και τη Βενετία του Μεσαίωνα.O Ιωάννης Μούχρας ένας ευπατρίδης της Νάξου αφού καταβάλει ένα πλοίο Γενουατών πειρατών , απελευθερώνει τους αιχμαλώτους του.Ανάμεσα τους ο κόμης Σανούτος.Τον φιλοξενεί στο σπίτι του και αντί άλλων ο κόμης του απαγάγει τη γυναίκα του.Στη συνέχεια περιγράφεται η περιπετειώδης προσπάθεια να βρεί ο Ιωάννης τη γυναίκα του στη Βενετία και στα νησιά του Αιγαίου και να εκδικήθεί τον άρπαγα.Ο έρωτας κινεί και τους τρείς σε ένα κυνήγι και μια φυγή,πραγματική και εσωτερική.
Ο Μάρκος Σανούδος ήταν ιστορικό πρόσωπο.
Κατέκτησε τα νησία των Κυκλάδων και δημιούργησε το Δεσποτάτο της Νάξου ή του Αρχιπελάγους και ενέπνευσε τον Παπαδιαμάντη να γράψει το μυθιστόρημα του.
Στη Νάξο βρίσκεται και ένα απο τα κάστρα που έχτισε ο Μάρκος Σανούδος.
Eκεί που ήταν το στρατηγείο του,στον πύργο του Γλέζου (Κρίσπι) , όπου στεγάζεται σήμερα το βυζαντινό μουσείο Νάξου.
Εκεί είχε γυριστεί και η ομώνυμη σειρά προ τρακονταετίας ,όταν όλα ήταν ασπρόμαυρα.Για αυτή τη σειρά γράφτηκε το θαυμάσιο, "Ήτανε μια φορά " ,που τραγούδησε ο Ν.Ξυλούρης.
Πάντα σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να γυριστεί και μια κινηματογραφική παραγωγή με τα σύγχρονα μέσα.
Έχει τα απαραίτητα στοιχεία το μυθιστόρημα:έρωτα ,πάθη,προδοσία,περιπέτεια,αγωνία,μάχες,ηρωισμό,γοητευτικούς χαρακτήρες "κακών",κάθαρση...
Θα λείπει βέβαια η γλώσσα του Παπαδιαμάντη.
"Είχεν ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως της Αυγούστής; ", αναρωτιέται ο Παπαδιαμάντης στην αρχή του αποσπάσματος.
"Aγνοώ",απαντάει.
" 'Εχει ,άρα ,φυσικόν τι ο έρως;", αναρωτιέμαι κι εγώ.
"Aγνοώ"...
Η φωτογραφία είναι μια σύνθεση δικιά μου απο το σημερινό λιμάνι της Έρμούπολης και μια ζωγραφία απο ένα πίνακα της Βενετίας.Πάνω στον αριστερό λόφο έιναι ο λόφος των Καθολικών.O μεσαιωνικός οικισμός της Άνω Σύρου ,ο Σαν-Ζώρζης στην κορυφή, το κάστρο .Το έκτισε ο Μάρκος Σανούδος.

" Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή"

"Η άγνοια είναι τρομερό πράγμα και αιτία πολλών κακών για τους ανθρώπους.

Σα μια αχλύ που σκεπάζει τα πράγματα και αμαυρώνει την αλήθεια και κατατρύχει τον βίο του καθένα μας.

Μοιάζουμε σαν να περιπλανιώμαστε στο σκοτάδι και έχουμε πάθει ότι και οι τυφλοί:

Άλλοτε σκοντάφτουμε κάπου χωρίς λόγο , άλλοτε προσπερνάμε αυτό που δεν έπρεπε και αυτό που βρίσκεται κοντά μας και μπροστά στα πόδια μας,δεν το βλέπουμε. Αντίθετα,εκείνο που βρίσκεται εντελώς μακριά μας,φοβόμαστε ότι θα μας δημιουργήσει πρόβλημα.
Και στα περισσότερα πράγματα που κάνουμε δεν σταματάμε να ολισθαίνουμε σε λάθη.Αυτή η κατάσταση έχει δώσει μύριες αφορμές στους διδασκάλους της τραγικής ποίησης για να εμπνευστούν δράματα,όπως το δράμα της γενιάς των Λαβδακίδων και των Πελοπίδων και όλα τα παραπλήσια με αυτά .Γιατί σχεδόν όλα τα δράματα που διαδραματίζονται επι σκηνής μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχουν προέλθει από άγνοια, λες και τα χορηγεί κάποια τραγική τύχη.
Το λέω αυτό γιατί θέλω να να μιλήσω και γι'άλλα και ιδιαίτερα για τις ψεύτικες διαβολές εναντίων γνωστών και φίλων.Εξ’αιτίας τους και οικογένειες έχουν αναστατωθεί,και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς,και πατεράδες εξοργίστηκαν εναντίων των παιδιών τους και αδέλφια μεταξύ τους και παιδία εναντίον των γεννήτορων τους και εραστές εναντιών των αγαπημένων τους.Επίσης πολλές φιλίες διαλύθυκαν και όρκοι έσπασαν από την πιθανότητα να ισχύουν οι διαβολές.Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να πέσουμε θύματα των διαβολών ,θέλω με το λόγο μου,όπως θα μπορούσε να το ζωγραφίσει κάποιος ,να υποδείξω τι είναι η διαβολή ,από πού προέρχεται και τί δημιουργεί. "
Ο Απελλής
"Περισσότερο απ’όλους ο ζωγράφος Απελλής, ο Εφέσιος, συνέλαβε την εικόνα της διαβολής .Γιατί ο ίδιος έπεσε θύμα της.
Είχε διαβληθεί άσχημα, ότι τάχα συμμετείχε στη συνομωσία του Θεοδώτα προς τον Πτολεμαίο στην Τύρο ,ενώ ο Απελλής δεν είχε δεί ποτέ την Τύρο,ούτε καν γνώριζε ο Θεοδότας ποιος είναι, εκτός μόνο όσα άκουγε από τον Πτολεμαίο, ότι έιναι κάποιος ύπαρχος επιτετραμμένος στην Φοινίκη.
Άλλ' όμως κάποιος όμοτεχνος ανταγωνιστής του,Αντίφιλος το όνομα του,από φθόνο για την τιμή που του είχε ο βασιλιάς και απο ζηλοτυπία για την τέχνη του,κατήγγειλε στον Πτολεμαίο ότι τα ξέρει όλα και πως κάποιος είδε τον Απελλή στην Φοινίκη να συντρώγει με τον Θεοδότα και σε όλο το δείπνο του μιλούσε μυστικά στο αυτί.
Στο τέλος ισχυρίστηκε πως η αποστασία της Τύρου και η κατάληψη της Πηλουσίου προέκυψε κατόπιν συμβουλής του Απελλή .
Ο Πτολεμαίος αν και γενικά δεν ήταν νευρικός ,αλλά θρεμμένος μέσα στην δεσποτική κολάκεια,άναψε και συνταράχτηκε τόσο πολύ από την παράλογη αυτή διαβολή ώστε δεν σκέφτηκε ούτε το πιο εύλογο:Ούτε ότι ήταν ανταγωνιστής του ο διαβάλλων, ούτε ότι ο ζωγράφος Απελλή ς δεν ήταν δε θέση να κάνει μια τόσο μεγάλη προδοσία.Και επιπλέον δεν σκέφτηκε πως δεν είχε λόγο να το κάνει ,αφου ήταν ευεργέτημένος από αυτόν και έχαιρε της εκτίμησης των ομοτέχνων του.Αλλά ενώ δεν εξέτασε και το απλό, αν πράγματι ταξίδεψε ο Απελλής στην Τύρο, αμέσως εξεμάνη και βούιξε όλο το βασιλικό παλάτι από φωνές και τις κραυγές του για τον αχάριστο,τον επίβουλο και συνομωτη.
Και αν δεν έλεγε κάποιος από τους παρόντες που αγανάκτησε με την αναισχυντία του Αντίφιλου και καταλυπήθηκε τον Απελλή ,ότι κάνεναν από αυτούς δεν συνάντησε ο άνθρωπος ,θα του είχαν κόψει το κεφάλι και θα είχε προσπεραστεί το γεγονός πως σε τίποτα δεν ήταν αίτιος αυτός για τα κακά που συνέβησαν στην Τύρο. Ο Πτολεμαίος λέγεται ότι ντράπηκε τόσο πολύ με αυτά που γίνανε,που δώρισε στον Απελλή 100 τάλαντα και τον Αντίφιλο τον έκανε δούλο του. Ο Απελλής καθώς κρατούσε στη μνήμη του όσα κινδύνεψε να πάθει,με αυτην την εικόνα αναπαρέστησε την διαβολή: Στα δεξιά της κάθεται κάποιος άνδρας με τεράστια αυτιά,σχεδόν όμοια με του Μίδα,προτείνοντας το χέρι ενώ από μακρία πλησιάζει η Διαβολή. Γύρω από αυτόν στέκονται δυο γυναίκες. Μου φαίνεται η Άγνοια και Υπόληψις.Απο την άλλη πλευρά προσέρχεται η Διαβολή,γύναιον υπερβολικά όμορφο,θερμό και ταραγμένό έτσι που να δείχνει τη λύσσα και την οργή της.Στο αριστερό της χέρι κρατάει μια δάδα καιόμενη και με το άλλο σέρνει ένα νέο που έχει σηκώσει τα χέρια προς τον ουρανό και επικαλείται τους θεούς . Προηγείται μπροστά τους ένας άνδρας ωχρός και άσχημος,με κοφτερό βλέμμα που μοίαζει με αυτούς που πάσχουν από μακρά ασθένεια.Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτός είναι ο Φθόνος.Υπάρχουν και άλλες δύο επιπλέον που συνοδεύουν,προτρέπουν,υποστηρίζουν και επιδοκιμάζουν την Διαβολή. Όπως μου μαρτύρησε ο περιηγητής της εικόνας η μία ήταν η Επιβουλή ,η άλλη η Απάτη. Στο κατόπι ακολουθεί μια άλλη μορφή ,εντελώς πένθιμα φτιαγμένη,μαυροντυμένη και συντετριμμένη ,Μετάνοια νομίζω λεγότανε…Αυτή γυρνούσε προς τα πίσω δακρυσμένη και με μεγάλη ντροπή έβλεπε την Αλήθεια να πλησιάζει.Έτσι λοιπόν ο Απέλλης απεικόνησε με τη ζωγραφική του τον κίνδυνο που διέτρεξε."
.......
Αυτή η δημοσίευση-πόστ έρχεται ,λίγους αιώνες πριν,απο τον Λουκιανό,το 120-190 μ.Χ περίπου.Είναι ένα απόσπασμα απο το έργο του " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" .
Η καταγωγή του Λουκιανού ήταν απο τη Συρία και όπως λέει και η Βικι:"Το πιο εκπληκτικό σχετικά με τον τρόπο γραφής του Λουκιανού είναι το πόσο έντεχνα χειρίζεται την ελληνική γλώσσα, ακόμη και την Αττική διάλεκτο, δεδομένου ότι δεν ήταν η μητρική του γλώσσα".
Τα κείμενα του είναι απολαυστικά και σίγουρα διαχρονικά.
Θα μπορούσε να ήταν εκπληκτικός blogger,"loukianos.bloggspot.com".
Δεν το έχει κατοχυρώσει κανείς ακόμα...
Ο Απελλής ήταν ξακουστός ζωράφος της εποχής και ο αγαπημένος ζωγράφος του Μ.Αλέξανδρου.
Παραλίγο τo λήμμα της Βικιπαιδείας στο όνομα Απέλλης, να μιλούσε για τα λαμπρά έργα του, την σκοτεινή ιστορία της προδοσία τους και το τραγικό του τέλος...
Το απόσπασμα απο το έργο του Λουκιανού " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" δεν το βρήκα σε μετάφραση και είναι αρτι μεταφρασθέν απο το μανιτάρι .(Δεκταί παρατηρήσεις-διορθώσεις).
Έχει και συνέχεια το κείμενο κι αν το μεταφράσω όλο θα το ανεβάσω παράλληλα με το αρχαίο,μια ακόμα πολιτιστική προσφορά του μανιταριού...
Το είχα διαβάσει εδώ και λίγα χρόνια επειδή με είχε εντυπωσιάσει ο τίτλος.Τελικά με εντυπωσίασε και το περιεχομένο.
Ο πίνακας-πάθημα-μάθημα του Απελλή δεν έχει διασωθεί.
Απο τη ζωντανή περιγραφή που έκανε στον πίνακα ο Λουκιανός ,χωρίς καν να τον έχει δεί ο κι ίδιος, αισθανόμαι σίγουρος οτι κάπου τον έχω δεί...
Κάπου τον έχω δεί,κάπου τον έχω δεί...

Ο Παράδεισος δεν μπορεί να περιμένει!

Το μανιτάρι προβλέπει,για όχι πολύ μακριά απο τώρα:
Τα εφιαλτικά σενάρια,οι προφητείες καταστροφής φτάνουν στα όρια τους και στα όρια του το ανθρώπινο γένος.

Κινητοποιούνται πρωτόγνωρες στην ιστορία εσωτερικές δυνάμεις σε συλλογικό επιπεδο. Ο Άνθρωπος ύστερα από τρομερές επιστημονικές ,τεχνολογικές ,βιολογικές ,αστρονομικές και γαστρονομικές ανακαλύψεις, ανακαλύπτει τον εσωτερικό άνθρωπο .

Ηθικοί κώδικες που καλλιεργούνται αβίαστα θεωρούν απαράδεκτη την εκμετάλλευση του ανθρώπου απο άνθρωπο ,την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης, αγάπης και συντροφικότητας, όπως μας φαίνεται τώρα αποτρόπαιος ο κανιβαλλισμός.

Η συγκέντρωση πλούτου και η εξάρτηση από υλικά αγαθά θα θεωρείται γραφική και αστεία. Η επαφή και ο σεβασμός προς τη φύση θα είναι τέτοια που κάθε γωνιά της γης θα είναι το σπίτι για τον καθένα. Το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο ανεβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι άνθρωποι θα θεωρούν την πλεονεξία βδέλυγμα και θα είναι μέγιστη χαρά να μοιράζονται πράγματα με συνανθρώπους.

Οι νόμοι καταργούνται γιατί δεν χρειάζονται πλέον.

Υπάρχει μόνο ένας νόμος που καταργεί όλους τους άλλους και την ανάγκη νόμων. Yπήρχε από αιώνες αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον επιβάλλει. Ο νόμος της αγάπης προς τον πλησίον. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτόν το Νόμο όχι από ανάγκη ή φόβο αλλά ελεύθερα επειδή έτσι νιώθουν...

Οι άνθρωποι δεν κλέβουν ,δεν σκοτώνουν ,δεν μοιχεύουν ,δεν ψεύδονται ,δεν παραβαίνουν τους νόμους των προηγούμενων γενιών ,όχι από το φόβο το νόμου αλλά από εσωτερική επιλογή ,από σεβασμό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο τους. Οι άνθρωποι έχουν τόσο ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ, που τα πνευματώδη ευφυολογήματα του Oscar Wild θα φαίνονται χοντροκομμένα αστεία.

Η οποιαδήποτε μορφή βίας θα ξενίζει όσο ξενίζει τώρα ο δημόσιος αποκεφαλισμός στην πλατεία Συντάγματος.

Η διαφορετικότητα στην καταγωγή ,τη γλώσσα ,τη θρησκεία ,την εμφάνιση θα είναι αυτονόητες και μέρος της ομορφιάς και ποικιλίας του κόσμου. Το ενδιαφέρον και η φροντίδα θα είναι να τη διαφυλάξουν όπως τη βιοποικιλότητα του πλανήτη.

Ο άνδρας και οι γυναίκα ύστερα απο ένα πόλεμο αιώνων που κορυφώθηκε με παρ’ ολίγον φυσική και ηθική εξόντωση του ενός από τον άλλο (του άντρα απο τη γυναίκα)συμφιλιώνονται...

Επικρατεί η ειλικρίνεια και αλληλοσεβασμός και οι χαρακτηρισμοί φεμινίστρια και φαλλοκράτης έχουν την προσβλητική αξία που θα είχε να αποκαλέσεις αδελφή τον Τζών Γουέην. Ο άνδρας σέβεται και τιμά την γυναίκα, το ίδιο και η γυναίκα.Οι ανταγωνισμοί,οι έχθρες και οι μικρότητες ("μαγείρεψε εσύ!","για ποιά με πέρασες" κτλ) θα θεωρούνται αστείες και απο άλλες "μεσαιώνικές" εποχές... Ο

σοι έχουν τον πλόυτο στα χέρια τους θα αισθάνονται ντροπή να μην τον μοιραστούνε. (Κάποιος πάμπλουτος από την πώληση "παραθύρων" ,είχε δώσει το παράδειγμα απο παλιά) Γίνεται μια εσωτερική , πνευματική και ηθική επανάσταση-αλλοίωση. Οι ανάγκες του ανθρώπου σε καταναλωτικά αγαθά θα περιοριστούνε πρόθυμα. Ανταγωνισμός θα υπάρχει στο να προσφέρει ο καθένας όσα μπορεί περισσότερα. Είναι πρόθυμοι να εργάζονται ,ανεξάρτητα από τη φύση της εργασίας ,γιατί θέλουν από τον κόπο τους να προσφέρουν. Τα λάθη και οι παρεξηγήσεις θεωρούνται ανθρώπινα και συγχωρούνται. Ντροπή θα είναι κάποιος να μην νιώθει αγάπη και σεβασμό στον άλλο. Αλλά θα τον καταδικάζει μόνο η συνείδηση του ...

Θα έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο αυτοσυνειδησίας και αυτοσεβασμού σε σχέση με σήμερα , όσο απέχει ο άνθρωπος των σπηλαίων απο ένα Νομπελίστα λογοτεχνίας.

Οι άνθρωποι αυτοδιοικούνται και αυτοπροσδιορίζονται στις κοινότητες τους , πατρίδα τους όμως είναι όλη η γη.

Τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να είναι ειλικρινή ,να σέβονται τη Φύση και τους συνανθρώπους τους ,αβίαστα και όχι εκβιαστικά ,γιατί θα μιμούνται τους μεγάλους που θα δίνουν το έμπρακτο παράδειγμα.

Οι άνθρωποι θα ξέρουν πολλές γλώσσες. Δεν θα χρειάζονται μηχανήματα για να επικοινωνήσουν με αυτούς που θέλουν. Θα αναπτύξουν τις τηλεπαθητικές -ψυχικές τους ικανότητες . Θα ξέρουν ο καθένας τι θέλει ,πώς αισθάνεται και δεν θα έχει τίποτα να κρύψει στο πρόσωπο του.

Η ζήλεια ,ο φθόνος ,το μίσος, η κακολογία ,η πλεονεξία και ο εγωισμός θα θεωρούνται οι παιδικές αρρώστιες του ανθρώπινου είδους ,θα προκαλούν απο το γέλωτα μέχρι την αηδία.

Θα βγούνε από το Πλατωνικό σπήλαιο των αισθήσεων των προηγούμενων γενεών και θα αναπτύξουνε το Νου τους ως μια νεα ,εσωτερική υπεραίσθηση. Θα μπορούνε να αυτοθεραπεύονται και θα κάνουν πράγματα που σε άλλες εποχές θα τα θεωρούσανε θαύματα.

Η ανθρωπότητα αποκαθαρμένη απο τα ίδια της τα πάθη θα αναζητήσει διέξοδο στο διάστημα για να γονιμοποιήσει κι άλλους πλανήτες και γαλαξίες , όχι σαν μια καρκινική και μικροβιακή εξάπλωση αλλά σαν μια υγιής ,γονιμοποιός και δημιουργική δύναμη.

Η γη δε θα καταστραφεί .Θα θεραπευτεί ,θα ανθίσει και θα μεγαλουργήσει .θα γίνει η Μητρόπολη ,η Μήτρα ,η Μάνα ενος επίγειου και διαπλανητικού-επουράνιου Παραδείσου. ....

Ένα αρχαίο κείμενο που θα βρεθεί γραμμένο απο πρωτόγονα μηχανήματα και δημοσιεύμενο σε ένα πρωτόγονο δίκτυο επικοινωνίας των ανθρώπων, θα θεωρηθεί προφητικό.

Και απο τότε οι άνθρωποι θα αγαπανε και θα σέβονται περισσότερο απο ποτέ τα μανιτάρια..